What's next for the Lisbon Strategy?

• An appraisal of the consequences of the Lisbon Strategy leads to two main conclusions. Firstly, there is a need for changing the strategy management mechanism and reinforcing EU financial incentives to further the strategy’s objectives. That means a closer engagement of EU redistribution policies – particularly the cohesion policy – in the execution of domestic reform plans. Secondly, strategy objectives should be focused on the priority of building an innovative and knowledge-based economy. That would also involve the need to make necessary adjustments in the cohesion policy.

• Poland and other new Member States clearly lag behind the rest of Europe in terms of conducting innovation-directed activities within the framework of the Lisbon Strategy and exploiting structural funds. Therefore, innovation-promoting activities of the Lisbon Strategy and European policies must be intensified particularly in the new Member States. The Polish government should argue in favour of directing the cohesion policy towards achievement of greater pan-European cohesion in the field of economy innovation. There is no doubt that placing the European Institute of Technology and Innovation in Wrocław would greatly contribute to the achievement of these goals.

• The new set of Lisbon priorities is increasingly dominated by the need to counteract climate change. With this in mind, efforts must be directed at searching for innovative solutions in the field of energy. They will be targeting the increasing energy needs of the EU economy, take into account environment-protection requirements and reinforce energy security of the European countries, for example by decreasing the volume of foreign supplies of traditional raw materials. These activities may also lower the cost of adapting EU regulations introduced in response to climatic change to the requirements of the new set of Lisbon priorities.

Co dalej ze strategią lizbońską?

• Ocena dotychczasowych rezultatów strategii lizbońskiej prowadzi do dwóch podstawowych wniosków. Po pierwsze, należy zmienić mechanizmy zarządzania strategią i wzmocnić zachęty finansowe pochodzące z budżetu Unii, mające służyć realizacji celów tej strategii. Oznaczałoby to ściślejsze włączenie polityk redystrybucyjnych Unii – przede wszystkim polityki spójności – do realizacji narodowych planów reform. Po drugie, cele lizbońskie należy bardziej skoncentrować na priorytecie budowania innowacyjnej i opierającej się na wiedzy gospodarki. Pociągałoby to za sobą również potrzebę dokonania odpowiedniej korekty działań w polityce spójności.

• Polska i inne nowe państwa członkowskie wyraźnie ustępują reszcie Europy pod względem zakresu realizowania działań innowacyjnych w strategii lizbońskiej oraz stopnia wykorzystania funduszy strukturalnych. Konieczne jest zatem zintensyfikowanie działań strategii lizbońskiej i polityk europejskich promujących innowacje przede wszystkim w nowych krajach członkowskich. Podstawowym postulatem polskiego rządu powinno być skierowanie polityki spójności na cele osiągania większej spójności w skali europejskiej w zakresie rozwoju innowacyjnej gospodarki. Ustanowienie siedziby Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii we Wrocławiu niewątpliwie miałoby pozytywny wpływ na realizację wspomnianych celów.

• W nowym zestawie priorytetów lizbońskich coraz większe znaczenie ma przeciwdziałanie zmianom klimatycznym. Należy zatem poszukiwać innowacyjnych rozwiązań w zakresie energetyki, tak aby wychodzić naprzeciw wzrastającym potrzebom energetycznym gospodarki unijnej, uwzględniać wymogi ochrony środowiska oraz podwyższać bezpieczeństwo energetyczne krajów europejskich, m.in. przez zmniejszanie zależności od zewnętrznych dostaw tradycyjnych surowców. Działania takie mogą również zmniejszyć koszty dostosowania do wymogów pakietu regulacji unijnych dotyczących zmian klimatycznych.